zoek.

Herken je dat gevoel dat je krijgt wanneer je merkt dat je iets kwijt bent. Spontaan gaan je zweetklieren openstaan, want de even-zo-snel-opgekomen warmte moet het lichaam verlaten. De komende minuten begin je in jezelf te brainstormen. Vragen als: waar kan het zijn? Waar heb ik het voor het laatst nodig gehad? Waar heb ik het het laatst gezien? Waar leg ik het normaal? Wie zou het kunnen hebben? Kun je niet allen beantwoorden, anders had dit immers geleid tot dat waar je naar op zoek bent. Vandaag had ik zo’n dag. Ik stond klaar om naar school te gaan, maar tot mijn grote schrik kon ik werkelijk nergens mijn portemonnee vinden. Dat werd dus een middagje zonder Sourcy Vitaminwater en Lu Continue (mét extra vitaminen en mineralen). Ik moest immers op tijd op school komen.

Bij thuiskomst meteen m’n hele kamer overhoop gehaald, dit (zware)weekend heeft zijn uitwerking in mijn slaapkamer niet gemist. Na alles te hebben opgeruimd hoopte ik het stuk leer te vinden dat al jarenlang zowel mijn kleingeld als briefgeld, buskaart, visitekaartjes, bibliotheekpas, IZZ-Zorgpas, CJP-pas, Sneakers-pas, Score-pas, Chasin’-pas bij elkaar houdt. Sinds kort gebruik ik een smartcaze voor de belangrijkere pasjes, aangezien deze in de achterzak van een broek sneller scheuren/breken. Deze smartcaze, die plaats bied aan 4 pasjes (te weten: pinpas, VomarVoordeelpas, ID-kaart en schoolpas), draag ik doorgaans bij of in mijn beurs. Mijn hoop werd de grond ingeboord toen ik de laatste sokken onder het bureau vandaan haalde. De portemonnee was zoek.

De rest van de vragen komen dan nog een keer op je af. Waar heb ik het het laatst gebruikt? In de VomarVoordeelmarkt, toen ik naast de maaltijdbon van €5,30 nog €0,30 cent moest bijbetalen. Waar heb ik het het laatst gezien? Weet ik niet meer, het was weekend. Waar leg ik het normaal? In het zicht. Op de boekenplank, beneden op de kast of op het aanrecht. Wie zou het kunnen hebben? Ik meen me te herinneren dat moeders ooit mijn huissleutels had meegenomen naar het werk en ik daardoor het huis niet kon afsluiten. Dat ze mijn portemonnee mee zouden nemen zou niet voor de hand liggen. Hij is immers duidelijk herkenbaar, ondanks dat alle exemplaren op elkaar lijken. Vader? mogelijk. Zusje? die was thuis en wist al helemaal van niets. Een onbekende? er zaten visitekaartjes in, dus die had me kunnen bellen of het langs kunnen brengen. Ik zocht verder.

Van onder de bank tot in de kussens van de bank, van de wasmand boven tot de wasmachine beneden. Uiteindelijk toch maar een smsje richting huize Klik, alwaar ik de zaterdagavond heb doorgebracht. Ik meende me ter herinneren dat ik geen geld mee heb genomen. Ik herconstrueer de zondag in gedachten. Naast sporten in de sportschool heb ik helemaal níets uitgevoerd. Ik kijk nogmaals in m’n tas, die ik al drie keer ondersteboven heb gehaald. Niets te vinden. Ik stop alles weer terug. Heuu, wat is die linker zaalvoetbalschoen zwaar…

Een gedachte over “zoek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s