PR

Het was zover. Na een maandenlange voorbereiding (met veel te weinig kilometers in de benen) ging vanmorgen, of eigenlijk vannacht, de Nijmeegse Vierdaagse van start. Met een eveneens verre van optimale nachtrust achter de rug, ruw verstoord door het vuurwerk vanaf de Waalkade waarmee de Vierdaagse werd ingeluid, fietste ik vol goede moed naar de Wedren, de vaste start-/finishlocatie. Om 04:14 uur werd de polsband voor het eerst gescand, wat betekende dat de eerste wandeldag kon aanvangen. Traditiegetrouw gaat dit onder het toeziend oog van de honderden studenten/feestgangers die hun stapavond afsluiten met het uitzwaaien van de wandelaars. Voor wat er nog van zwaaien terechtkomt. De meest vreemde, maar lachwekkende situaties doen zich daar voor. Zo werd onder andere midden op de rotonde gebarbecued en konden de lopers door verschillende ‘poortjes’ lopen onder luid gejuich van de ietwat overmatig beschonken feestvierders. 

Naarmate de dag vordert zie je dat in elk dorp dat wordt gepasseerd de wandelaars enthousiast worden verwelkomt. Het is alsof alle dorpsbewoners hun werkzaamheden hebben neergelegd en zijn afgekomen op het grootste wandelevenement van Nederland; wát een feest! De ene stereo staat nog harder dan de ander, de plaatselijke muziekkorpsen zijn massaal opgetrommeld en ook de ouderen uit verplegingshuizen zijn netjes op een rijtje opgesteld. Het meest schattig vind ik overigens de kinderen langs de kant van de weg: vragend om een high-five, met open mond kijkend naar langskomende politie of militaire groepen of met een bakje met stukjes fruit, snoepwerk of ontbijtkoek voor de wandelaars. Als parodie daarop kreeg ik vandaag iets bijzonders aangeboden. In plaats van een zuurtje, komkommer of dropje werd mij door een meneer een shotje Bacardi aangereikt. Beleefd als ik ben hebben we daarop geproost. Het was immers al 10:00 uur en de wandeling had mij al tot Elst gebracht.

Primeur van dit jaar, voor mij tenminste, was het bezoek aan Huissen. Ik heb me laten vertellen dat het er niet gewaardeerd wordt als dat verkeerd wordt uitgesproken. Hûsen dus. Verder weinig de moeite waard, maar er moest nou eenmaal een lus van 10 kilometer extra worden gemaakt ten opzichte van de 40 kilometerroute. In Elst, Valburg en Oosterhout was het feest er niet minder om. Na de oversteek naar Lent over de beruchte dijk (denk terug aan de afgelaste 90e editie in 2006) stapte ik om even voor 14:00 uur de Wedren weer op. Mijn PR was bereikt. Nog nooit eerder heb ik de 50 kilometer wandelend afgelegd. Ik kwam tot 52,64 kilometer vandaag; mijn week kan niet meer stuk.

Een gedachte over “PR

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s